Ze werd gedwongen te trouwen in land dat meisjes-onderwijs verbiedt. Dus vluchtte ze in een taxi

Alia – een pseudoniem voor haar veiligheid – reisde honderden kilometers van haar dorp naar Kabul om aan een gedwongen huwelijk te ontsnappen.

De taxirit vorig jaar met haar nichtje, beiden van top tot teen bedekt, alleen hun ogen zichtbaar, zoals de regels voorschrijven, was een buitengewone en riskante onderneming in Afghanistan, waar ze op elk moment kunnen worden staande gehouden door Taliban-controleurs die regels handhaven die vrouwen verbieden lange afstanden zonder mannelijke begeleiding af te leggen.

Maar Alia, negentien jaar oud, en haar nichtje werden niet tegengehouden bij Taliban-controleposten en bereikten de hoofdstad.

"Ik heb mijn familie verteld dat ik hier kwam om vrienden en voormalige klasgenoten te ontmoeten. Maar dat is niet waar. Ze zijn hier niet. De werkelijke reden is dat ik, als ik in Daykundi was gebleven, gedwongen zou zijn om te trouwen."

In plaats daarvan kwam ze in Kabul aan met een plan: ze schreef zich in voor een Engelse taalcursus.

Deze kortetermijn, nauw gespecialiseerde particuliere cursussen – alleen beschikbaar voor wie ze zich kan veroorloven – zijn, samen met madrasas die zich op religieus onderwijs concentreren, de enige opties voor meisjes om voorbij de basisschool te leren in Afghanistan. Maar geen van beiden komt in de buurt van een vervanging voor formeel onderwijs.

Het is nu bijna vijf jaar geleden dat de Taliban meisjes ouder dan twaalf van school hebben geweerd, met verschillende redenen gegeven om uit te leggen waarom het verbod nog steeds van kracht is.

Jaren waarin meisjes zoals Alia zijn opgegroeid zonder het onderwijs dat ze wilden en nodig hadden. Jaren waarin het pad naar een beroep effectief is afgesloten, wat hun opties heeft vernauwd totdat miljoenen meisjes in Afghanistan met slechts één keuze zijn achtergelaten: trouwen.

Alia's verhaal is ongewoon, niet alleen om haar moed. Maar ze komt ook uit een familie die over middelen beschikt om de weinige beschikbare kansen voor jonge vrouwen na te streven – iets zeldzaams in een land waar drie op vier mensen niet aan hun basisbehoeften kunnen voldoen, volgens de Verenigde Naties.

Het is niet dat Alia's familie niet wil dat ze studeert – ze accepteerden dat ze in Kabul wilde blijven en financieren haar Engelse cursus nog steeds – maar zelfs zij worden beperkt door de realiteiten van het leven in Afghanistan.

"Voor het verbod stimuleerden mijn ouders me vurig om naar school te gaan. Ze zeiden me dat je je droom van piloot worden zeker kunt realiseren.

"Maar nu zeggen ze dat de beste weg voor mij is om te trouwen omdat ik niet naar school kan, niet naar de universiteit, ik kan niet eens werken."

Alia heeft huwelijksaanzoeken ontvangen. Ze is bang dat ze er misschien een moet accepteren, bang dat de familie waarmee ze trouwt haar misschien niet de vrijheid geeft die haar ouders doen. "Sommige families kunnen erg beperkend zijn. Het is mogelijk dat ze me zouden kunnen zeggen mijn dromen te vergeten. Ik voel helemaal niet positief erover."

Maar haar vastberadenheid is staalhard. "Als mijn familie me niet dwingen om te trouwen, zal ik wachten. Ik zal het verzet totdat mijn allerlaatste adem."

Maar verzetten is moeilijk.

In een klein, kaal huis in het westen van Kabul ontmoeten we Shama.

"Als de Taliban niet waren overgekomen, zou ik nu bijna klaar zijn met school. Ik zou dicht bij mijn droom om dokter te worden zijn. Dat is wat ik wilde," zegt Shama.

In plaats daarvan werd ze vier jaar geleden, op achttienjarige leeftijd, door haar moeder gedwongen om te trouwen. Nu is ze de moeder van een zuigeling en een dreumes – beide meisjes.

We hebben de namen van haar en haar familie om redenen van veiligheid veranderd.

Haar moeder Kamila – die als schoonmaakster werkte om haar dochters naar school te sturen na het overlijden van haar man zes jaar geleden – voelde dat ze geen keus had. Ze vreesde dat haar dochter – een jonge vrouw van huwbare leeftijd – negatieve aandacht zou trekken en moeilijkheden zou ondervinden als ze ongehuwd bleef.

"Ik was bang dat zij [voetgangers van de Taliban-regering] zouden vragen waarom ik haar niet laat trouwen," vertelt Kamila ons.

"Ik had willen dat ze onderwezen, werkzaam en bijdragend aan de maatschappij zou zijn. Ik ben analfabeet dus ik ben als een blinde persoon. Maar ik wilde dat mijn meisjes leerden."